środa, 18 listopada 2026

Czy doba miała kiedyś więcej niż 24 godziny?

 


Dzieci opuściły „gniazdo”, więc przyszedł czas na zmiany w domu i ponowne ułożenie przestrzeni dla naszej trójki. Jednym z punktów na liście były porządki w domowej bibliotece. Świadomie piszę „biblioteka”, a nie „biblioteczka”, bo chyba dziewięć regałów książek zasługuje na tę nazwę. 

Sporo książek zostało rozdanych, sporo pojedzie do książkodzielni. Wśród naszych zbiorów mamy też kilka półek z pamiątkami. Znajdują się tam książki otrzymane w nagrodę, nasze prace dyplomowe, prace kończące różne szkolenia i kursy, a także książki, które mają dla nas wartość sentymentalną.

I właśnie tam znalazłam swoje zapiski z okresu, kiedy otworzyłam próbę na stopień instruktorski ZHR. Był rok 1990. Jednym z zadań było 60 dni pracy nad sobą.

Jaka ja byłam wtedy do bólu krytyczna wobec siebie! Dziś czytam te zapiski i momentami nie mogę uwierzyć, że tak skrupulatnie rozliczałam się z każdego dnia.

Zabawne jest również to, że robiłam to bez Internetu, poradników i całej współczesnej dostępnej wiedzy. Miałam tylko opiekunkę próby. Mieszkała w Krakowie, więc kontaktowałyśmy się głównie listownie, a telefonicznie bardzo sporadycznie. Na początku pojechałam do Krakowa z zarysem mojego planu. Porozmawiałyśmy, zostawiłam go,  gotowy otrzymałam później listem poleconym do domu.

Zadań miałam kilka, ale jednym z nich było właśnie 60 dni pracy nad sobą. Jednym z elementów była organizacja dnia. Wieczorem zapisywałam sobie, co mam do zrobienia następnego dnia, a po jego zakończeniu oceniałam swoje postępy.

Czytam te notatki i przecieram oczy ze zdumienia. Jak ja mogłam tyle zrobić w ciągu jednego dnia?

Uczyłam się w systemie dziennym, prowadziłam drużynę harcerską, chodziłam na spotkania Oazy, opiekowałam się starszą panią z ramienia PCK, pomagałam w domu w porządkach, gotowaniu i zakupach. Nie miałam samochodu, nie byłam nawet jeszcze pełnoletnia – dowód osobisty otrzymałam dopiero pół roku później. Przemieszczałam się komunikacją miejską, pokonując często 15–22 kilometry. A komunikacja w tamtych latach jeździła, jak chciała. Próbę rozpoczęłam w lutym, więc była to jeszcze zima.

Zaskakuje mnie również, jak dużo obowiązków domowych brałam na siebie, pomagając rodzicom.

Moje codzienne plany składały się z kilku, czasem całkiem pokaźnych, punktów do zrealizowania po wyjściu ze szkoły.

Przykładowy dzień:

– pojechać do głównej biblioteki po materiały do referatu,

– oddać książki w innej, rejonowej bibliotece,

– zrobić zakupy,

– wyprać ręcznie mundur (mieliśmy półautomatyczną pralkę i wirówkę, ale mundur prałam ręcznie),

– pojechać do wujka z matematyką (mieszkał po drugiej stronie miasta, około 22 km od mojego domu),

– nauczyć się wiersza.

Inny dzień:

– ugotować obiad,

– zrobić zakupy,

– wyczyścić segment (pamiętacie te meble na wysoki połysk? W mieszkaniu ogrzewanym węglem ich czyszczenie było wyzwaniem),

– posprzątać łazienkę (w łazience był kocioł na ciepłą wodę opalany węglem).

Kolejny:

– zrobić pracę na technologię,

– przepisać zeszyt do gospodarki, bo został zalany,

– przygotować plan zimowiska,

– próba kółka teatralnego.

Jeszcze jeden:

– pójść do Sylwii,

– przygotować plan występu w Domu Włókniarza i oddać go do sekretariatu do zatwierdzenia,

– przygotować się do sprawdzianu z materiałoznawstwa,

– zrobić porządki w swojej szafie.

Mogłabym przepisać tutaj wszystkie 60 dni, ale wiele obowiązków się powtarza, a poza tym dla Was byłoby to w końcu nudne. 

Zdarzało mi się podsumować dzień słowami: „To był straszny dzień” albo „Jestem leniem do potęgi, nie zrobiłam nic”.

A na zakończenie 60 dni napisałam:

„Nie odniosłam 100% sukcesu, muszę dalej pracować nad sobą. Udało mi się przez 45 dni być konsekwentną wobec planu i założeń próby”.

Patrząc na to współcześnie, myślę: czy ja na pewno miałam tylko 24 godziny na dobę? Czy ja w ogóle spałam? Jak ja to wszystko robiłam?

Młodość? Brak rozpraszaczy w postaci telefonu, telewizji i Internetu? Pewnie jedno i drugie miało znaczenie. Nie pamiętam jednak, żebym padała „na twarz” ze zmęczenia. Kochałam to, co robiłam. Dobrze się bawiłam, miałam swoje pasje, ludzi wokół siebie i mnóstwo planów.

Miałam poczucie, że naprawdę żyję – każdego dnia, w każdej godzinie i minucie.

I chyba właśnie to jest dla mnie dzisiaj najciekawsze w tych odnalezionych zapiskach. Nie to, ile rzeczy potrafiłam zmieścić w jednym dniu, ale to, jak bardzo byłam obecna w tym, co robiłam.

I tak powinno być zawsze – żyć pełnią życia, kochać i być kochanym, czuć, że to, co robimy, ma sens i daje nam spełnienie!


Jeśli masz ochotę i parę groszy na zbyciu, możesz zasponsorować mi wirtualną kawę. Obiecuję wypić ją z wdzięcznością :)

niedziela, 8 listopada 2026

Nie odkładajmy życia na jutro, bo nie wiemy, co będzie jutro

 


Patrzę na to, co wydarzyło się w Krakowie, i jest mi po prostu bardzo smutno. Takie chwile uświadamiają mi, jak kruche jest życie i jak często sami odkładamy je na później.

Pamiętacie, jak w 2022 roku rozpadło się moje dotychczasowe życie, kiedy mój mąż uległ poważnemu wypadkowi? W takich chwilach jak ta dzisiaj wszystko do mnie wraca. Wraca też ta niepewność i świadomość, jak niewiele wiemy o tym, co przyniesie nam życie i co czeka na nas za kolejnym „zakrętem”.

Ciągle gdzieś się spieszymy, mamy coś do zrobienia, coś do załatwienia. Wydaje nam się, że na wszystko przyjdzie jeszcze czas. Że zadzwonimy jutro, porozmawiamy przy najbliższej okazji, przeprosimy, podziękujemy, powiemy komuś, że jest dla nas ważny. Tylko że nie zawsze to jutro nadchodzi.

Za bardzo przyzwyczailiśmy się do myśli, że ludzie, których kochamy, po prostu są i będą. Że zawsze będzie kolejna okazja, żeby spędzić razem czas, przytulić, powiedzieć coś miłego albo zwyczajnie pobyć ze sobą.

A przecież życie nie daje nam żadnych gwarancji.

Nie warto czekać na lepszy moment, spokojniejszy dzień czy specjalną okazję. Nie warto też pielęgnować urazów i udawać, że mamy nieskończenie dużo czasu.

Jeśli ktoś jest dla Was ważny, pokażcie mu to. Jeśli za kimś tęsknicie, zadzwońcie. Jeśli chcecie coś powiedzieć, powiedzcie. Nie odkładajcie bliskości na później.

Bo może się okazać, że to właśnie to zwyczajne dzisiaj, które tak łatwo nam umyka, jest czymś, za czym kiedyś będziemy najbardziej tęsknić.



Pochylam głowę w niemym milczeniu nad tą tragedią, pochylam serce w smutku i cieniu nad tym, co się wydarzyło. Pochylam myśli i lęk o jutro, by już nie przyszło tak okrutne…


czwartek, 5 listopada 2026

Moje życie – takie, jakie lubię



Według współczesnego świata prowadzę nudne i nieciekawe życie, ale ja je lubię i wcale nie mam zamiaru tego zmieniać.

Nie kupuję markowych ciuchów tylko dla metki. Moje ubrania nie zawsze są znanych firm, ale zawsze zwracam uwagę na ich skład.

Nie robię paznokci u kosmetyczki, zwyczajnie tego nie lubię. Czasem maluję je sama. Mam trzy lakiery, które pasują do każdej mojej kreacji i na każdą okazję.

Nie muszę co weekend gdzieś wychodzić. Uwielbiam wieczory w domu z mężem i najstarszym synem. Czasem coś razem oglądamy, czasem czytam, robię na drutach albo gram w gry komputerowe. Bywa, że po prostu siedzimy, rozmawiamy i jemy ciasto, popijając je herbatą.

Owszem, od czasu do czasu wychodzę na koncert, do teatru czy do znajomych, ale różnie z tym bywa. Czasem przez trzy miesiące nigdzie nie wychodzę, a czasem zdarza się, że mam trzy wyjścia w tygodniu.

Nie muszę spędzać wakacji w tropikach ani w modnym miejscu. Chętnie zwiedzam Polskę. Ostatnio moim celem są zamki i pałace.

Nie wydaję pieniędzy na drinki w barach i pubach. Kiedyś zwyczajnie było mi szkoda na nie pieniędzy, a teraz od ponad roku nie piję w ogóle alkoholu.

Do restauracji chodzę kilka razy w roku, a nie co miesiąc. Lubimy eksperymentować w kuchni i wspólnie gotować. Nie potrzebujemy częstych wyjść do restauracji, żeby dobrze się bawić.

Nie mam instagramowego domu. Mam swój własny, urządzony tak, jak lubimy. Bez konkretnego stylu, za to w naszych kolorach, z naszymi drobiazgami. To nasze miejsce do życia i nasz gust. Dom ma być do mieszkania, a nie do pokazywania.

Nie mam dekoracji na każdą porę roku i każde święta. Owszem, na Boże Narodzenie mam choinkę, a na Wielkanoc zajączka, ale nie dekoruję domu specjalnie na jesień, lato czy wiosnę.

Nie mam świątecznej pościeli. Mam obrus. Tak, obrus mam.

Nie chodzę na siłownię, ćwiczę w domu. Nie uczę się języków obcych, nie chodzę na warsztaty rozwoju osobistego, malarskie ani na zajęcia z tworzenia map marzeń. Za to czasem wybieram się na wykłady w muzeum albo spotkania autorskie w miejskiej bibliotece.

Lubię być gospodynią. Lubię prowadzić dom, gotować, piec ciasta, naprawiać i przerabiać ubrania. Lubię być mamą, choć moje dzieci są już dorosłe, a dwoje z nich nie mieszka w domu rodzinnym.

Lubię zajmować się ogrodem, sprzątać, kontrolować domowy budżet. I wiecie co? Ja nawet lubię prasować! Lubię też robić przetwory i przygotowywać zapasy na zimę.

Zdradzę Wam jeszcze jedno dziwactwo: od 35 lat jestem żoną i wciąż kocham swojego męża. Tak po prostu. Po tylu latach nadal lubimy spędzać razem czas, rozmawiać i dzielić codzienność. Nie potrzebuję wielkich romantycznych zrywów jak w filmach. Dobrze mi z nim. Razem idziemy przez życie już tyle lat. A przecież podobno po tylu latach powinno być już nudno, prawda?

Ogólnie dla wielu osób moje życie może wydawać się nudne.

Dla mnie nie jest. I to mi w zupełności wystarczy. Chyba urodziłam się nie w tych czasach, w których powinnam. Odrobinę odstaję od współczesnego wzorca kobiety kreowanego przez media społecznościowe. Bo przecież powinnam ciągle gdzieś wychodzić, podróżować po świecie, dbać o idealny wygląd, rozwijać się na kolejnych warsztatach, mieć piękne wnętrza i pokazywać to wszystko w mediach społecznościowych.

A ja po prostu lubię swoje życie. Lubię zwyczajne dni, domowe obowiązki i spokojne wieczory. Dla wielu osób moje życie może wydawać się nudne. Dla mnie nie jest i takie ma pozostać. Bo to mi wystarcza.