Dzieci opuściły „gniazdo”, więc przyszedł czas na zmiany w
domu i ponowne ułożenie przestrzeni dla naszej trójki. Jednym z punktów na
liście były porządki w domowej bibliotece. Świadomie piszę „biblioteka”, a nie
„biblioteczka”, bo chyba dziewięć regałów książek zasługuje na tę nazwę.
Sporo książek zostało rozdanych, sporo pojedzie do
książkodzielni. Wśród naszych zbiorów mamy też kilka półek z pamiątkami.
Znajdują się tam książki otrzymane w nagrodę, nasze prace dyplomowe, prace
kończące różne szkolenia i kursy, a także książki, które mają dla nas wartość
sentymentalną.
I właśnie tam znalazłam swoje zapiski z okresu, kiedy
otworzyłam próbę na stopień instruktorski ZHR. Był rok 1990. Jednym z zadań
było 60 dni pracy nad sobą.
Jaka ja byłam wtedy do bólu krytyczna wobec siebie! Dziś
czytam te zapiski i momentami nie mogę uwierzyć, że tak skrupulatnie
rozliczałam się z każdego dnia.
Zabawne jest również to, że robiłam to bez Internetu,
poradników i całej współczesnej dostępnej wiedzy. Miałam tylko opiekunkę próby.
Mieszkała w Krakowie, więc kontaktowałyśmy się głównie listownie, a
telefonicznie bardzo sporadycznie. Na początku pojechałam do Krakowa z zarysem
mojego planu. Porozmawiałyśmy, zostawiłam go, gotowy otrzymałam
później listem poleconym do domu.
Zadań miałam kilka, ale jednym z nich było właśnie 60 dni
pracy nad sobą. Jednym z elementów była organizacja dnia. Wieczorem zapisywałam
sobie, co mam do zrobienia następnego dnia, a po jego zakończeniu oceniałam
swoje postępy.
Czytam te notatki i przecieram oczy ze zdumienia. Jak ja
mogłam tyle zrobić w ciągu jednego dnia?
Uczyłam się w systemie dziennym, prowadziłam drużynę
harcerską, chodziłam na spotkania Oazy, opiekowałam się starszą panią z
ramienia PCK, pomagałam w domu w porządkach, gotowaniu i zakupach. Nie miałam
samochodu, nie byłam nawet jeszcze pełnoletnia – dowód osobisty otrzymałam
dopiero pół roku później. Przemieszczałam się komunikacją miejską, pokonując
często 15–22 kilometry. A komunikacja w tamtych latach jeździła, jak chciała.
Próbę rozpoczęłam w lutym, więc była to jeszcze zima.
Zaskakuje mnie również, jak dużo obowiązków domowych brałam
na siebie, pomagając rodzicom.
Moje codzienne plany składały się z kilku, czasem całkiem
pokaźnych, punktów do zrealizowania po wyjściu ze szkoły.
Przykładowy dzień:
– pojechać do głównej biblioteki po materiały do referatu,
– oddać książki w innej, rejonowej bibliotece,
– zrobić zakupy,
– wyprać ręcznie mundur (mieliśmy półautomatyczną pralkę i wirówkę, ale mundur prałam ręcznie),
– pojechać do wujka z matematyką (mieszkał po drugiej
stronie miasta, około 22 km od mojego domu),
– nauczyć się wiersza.
Inny dzień:
– ugotować obiad,
– zrobić zakupy,
– wyczyścić segment (pamiętacie te meble na wysoki połysk? W
mieszkaniu ogrzewanym węglem ich czyszczenie było wyzwaniem),
– posprzątać łazienkę (w łazience był kocioł na ciepłą wodę opalany węglem).
Kolejny:
– zrobić pracę na technologię,
– przepisać zeszyt do gospodarki, bo został zalany,
– przygotować plan zimowiska,
– próba kółka teatralnego.
Jeszcze jeden:
– pójść do Sylwii,
– przygotować plan występu w Domu Włókniarza i oddać go do
sekretariatu do zatwierdzenia,
– przygotować się do sprawdzianu z materiałoznawstwa,
– zrobić porządki w swojej szafie.
Mogłabym przepisać tutaj wszystkie 60 dni, ale wiele
obowiązków się powtarza, a poza tym dla Was byłoby to w końcu nudne.
Zdarzało mi się podsumować dzień słowami: „To był straszny
dzień” albo „Jestem leniem do potęgi, nie zrobiłam nic”.
A na zakończenie 60 dni napisałam:
„Nie odniosłam 100% sukcesu, muszę dalej pracować nad sobą.
Udało mi się przez 45 dni być konsekwentną wobec planu i założeń próby”.
Patrząc na to współcześnie, myślę: czy ja na pewno miałam
tylko 24 godziny na dobę? Czy ja w ogóle spałam? Jak ja to wszystko robiłam?
Młodość? Brak rozpraszaczy w postaci telefonu, telewizji i Internetu?
Pewnie jedno i drugie miało znaczenie. Nie pamiętam jednak, żebym padała „na
twarz” ze zmęczenia. Kochałam to, co robiłam. Dobrze się bawiłam, miałam swoje
pasje, ludzi wokół siebie i mnóstwo planów.
Miałam poczucie, że naprawdę żyję – każdego dnia, w każdej
godzinie i minucie.
I chyba właśnie to jest dla mnie dzisiaj najciekawsze w tych
odnalezionych zapiskach. Nie to, ile rzeczy potrafiłam zmieścić w jednym dniu,
ale to, jak bardzo byłam obecna w tym, co robiłam.
I tak powinno być zawsze – żyć pełnią życia, kochać i być
kochanym, czuć, że to, co robimy, ma sens i daje nam spełnienie!
Jeśli masz ochotę i parę groszy na zbyciu, możesz zasponsorować mi wirtualną kawę. Obiecuję wypić ją z wdzięcznością :)


