Nie odkładajmy życia na jutro, bo nie wiemy, co będzie jutro

 

Patrzę na to, co wydarzyło się w Krakowie, i jest mi po prostu bardzo smutno. Takie chwile uświadamiają mi, jak kruche jest życie i jak często sami odkładamy je na później.

Pamiętacie, jak w 2022 roku rozpadło się moje dotychczasowe życie, kiedy mój mąż uległ poważnemu wypadkowi? W takich chwilach jak ta dzisiaj wszystko do mnie wraca. Wraca też ta niepewność i świadomość, jak niewiele wiemy o tym, co przyniesie nam życie i co czeka na nas za kolejnym „zakrętem”.

Ciągle gdzieś się spieszymy, mamy coś do zrobienia, coś do załatwienia. Wydaje nam się, że na wszystko przyjdzie jeszcze czas. Że zadzwonimy jutro, porozmawiamy przy najbliższej okazji, przeprosimy, podziękujemy, powiemy komuś, że jest dla nas ważny. Tylko że nie zawsze to jutro nadchodzi.

Za bardzo przyzwyczailiśmy się do myśli, że ludzie, których kochamy, po prostu są i będą. Że zawsze będzie kolejna okazja, żeby spędzić razem czas, przytulić, powiedzieć coś miłego albo zwyczajnie pobyć ze sobą.

A przecież życie nie daje nam żadnych gwarancji.

Nie warto czekać na lepszy moment, spokojniejszy dzień czy specjalną okazję. Nie warto też pielęgnować urazów i udawać, że mamy nieskończenie dużo czasu.

Jeśli ktoś jest dla Was ważny, pokażcie mu to. Jeśli za kimś tęsknicie, zadzwońcie. Jeśli chcecie coś powiedzieć, powiedzcie. Nie odkładajcie bliskości na później.

Bo może się okazać, że to właśnie to zwyczajne dzisiaj, które tak łatwo nam umyka, jest czymś, za czym kiedyś będziemy najbardziej tęsknić.

Pochylam głowę w niemym milczeniu nad tą tragedią, pochylam serce w smutku i cieniu nad tym, co się wydarzyło. Pochylam myśli i lęk o jutro, by już nie przyszło tak okrutne…