Nie odkładajmy życia na jutro, bo nie wiemy, co będzie jutro

 

Patrzę na to, co wydarzyło się w Krakowie, i jest mi po prostu bardzo smutno. Takie chwile uświadamiają mi, jak kruche jest życie i jak często sami odkładamy je na później.

Pamiętacie, jak w 2022 roku rozpadło się moje dotychczasowe życie, kiedy mój mąż uległ poważnemu wypadkowi? W takich chwilach jak ta dzisiaj wszystko do mnie wraca. Wraca też ta niepewność i świadomość, jak niewiele wiemy o tym, co przyniesie nam życie i co czeka na nas za kolejnym „zakrętem”.

Ciągle gdzieś się spieszymy, mamy coś do zrobienia, coś do załatwienia. Wydaje nam się, że na wszystko przyjdzie jeszcze czas. Że zadzwonimy jutro, porozmawiamy przy najbliższej okazji, przeprosimy, podziękujemy, powiemy komuś, że jest dla nas ważny. Tylko że nie zawsze to jutro nadchodzi.

Za bardzo przyzwyczailiśmy się do myśli, że ludzie, których kochamy, po prostu są i będą. Że zawsze będzie kolejna okazja, żeby spędzić razem czas, przytulić, powiedzieć coś miłego albo zwyczajnie pobyć ze sobą.

A przecież życie nie daje nam żadnych gwarancji.

Nie warto czekać na lepszy moment, spokojniejszy dzień czy specjalną okazję. Nie warto też pielęgnować urazów i udawać, że mamy nieskończenie dużo czasu.

Jeśli ktoś jest dla Was ważny, pokażcie mu to. Jeśli za kimś tęsknicie, zadzwońcie. Jeśli chcecie coś powiedzieć, powiedzcie. Nie odkładajcie bliskości na później.

Bo może się okazać, że to właśnie to zwyczajne dzisiaj, które tak łatwo nam umyka, jest czymś, za czym kiedyś będziemy najbardziej tęsknić.

Pochylam głowę w niemym milczeniu nad tą tragedią, pochylam serce w smutku i cieniu nad tym, co się wydarzyło. Pochylam myśli i lęk o jutro, by już nie przyszło tak okrutne…

Moje życie – takie, jakie lubię

Według współczesnego świata prowadzę nudne i nieciekawe życie, ale ja je lubię i wcale nie mam zamiaru tego zmieniać.

Nie kupuję markowych ciuchów tylko dla metki. Moje ubrania nie zawsze są znanych firm, ale zawsze zwracam uwagę na ich skład.

Nie robię paznokci u kosmetyczki, zwyczajnie tego nie lubię. Czasem maluję je sama. Mam trzy lakiery, które pasują do każdej mojej kreacji i na każdą okazję.

Nie muszę co weekend gdzieś wychodzić. Uwielbiam wieczory w domu z mężem i najstarszym synem. Czasem coś razem oglądamy, czasem czytam, robię na drutach albo gram w gry komputerowe. Bywa, że po prostu siedzimy, rozmawiamy i jemy ciasto, popijając je herbatą.

Owszem, od czasu do czasu wychodzę na koncert, do teatru czy do znajomych, ale różnie z tym bywa. Czasem przez trzy miesiące nigdzie nie wychodzę, a czasem zdarza się, że mam trzy wyjścia w tygodniu.

Nie muszę spędzać wakacji w tropikach ani w modnym miejscu. Chętnie zwiedzam Polskę. Ostatnio moim celem są zamki i pałace.

Nie wydaję pieniędzy na drinki w barach i pubach. Kiedyś zwyczajnie było mi szkoda na nie pieniędzy, a teraz od ponad roku nie piję w ogóle alkoholu.

Do restauracji chodzę kilka razy w roku, a nie co miesiąc. Lubimy eksperymentować w kuchni i wspólnie gotować. Nie potrzebujemy częstych wyjść do restauracji, żeby dobrze się bawić.

Nie mam instagramowego domu. Mam swój własny, urządzony tak, jak lubimy. Bez konkretnego stylu, za to w naszych kolorach, z naszymi drobiazgami. To nasze miejsce do życia i nasz gust. Dom ma być do mieszkania, a nie do pokazywania.

Nie mam dekoracji na każdą porę roku i każde święta. Owszem, na Boże Narodzenie mam choinkę, a na Wielkanoc zajączka, ale nie dekoruję domu specjalnie na jesień, lato czy wiosnę.

Nie mam świątecznej pościeli. Mam obrus. Tak, obrus mam.

Nie chodzę na siłownię, ćwiczę w domu. Nie uczę się języków obcych, nie chodzę na warsztaty rozwoju osobistego, malarskie ani na zajęcia z tworzenia map marzeń. Za to czasem wybieram się na wykłady w muzeum albo spotkania autorskie w miejskiej bibliotece.

Lubię być gospodynią. Lubię prowadzić dom, gotować, piec ciasta, naprawiać i przerabiać ubrania. Lubię być mamą, choć moje dzieci są już dorosłe, a dwoje z nich nie mieszka w domu rodzinnym.

Lubię zajmować się ogrodem, sprzątać, kontrolować domowy budżet. I wiecie co? Ja nawet lubię prasować! Lubię też robić przetwory i przygotowywać zapasy na zimę.

Zdradzę Wam jeszcze jedno dziwactwo: od 35 lat jestem żoną i wciąż kocham swojego męża. Tak po prostu. Po tylu latach nadal lubimy spędzać razem czas, rozmawiać i dzielić codzienność. Nie potrzebuję wielkich romantycznych zrywów jak w filmach. Dobrze mi z nim. Razem idziemy przez życie już tyle lat. A przecież podobno po tylu latach powinno być już nudno, prawda?

Ogólnie dla wielu osób moje życie może wydawać się nudne.

Dla mnie nie jest. I to mi w zupełności wystarczy. Chyba urodziłam się nie w tych czasach, w których powinnam. Odrobinę odstaję od współczesnego wzorca kobiety kreowanego przez media społecznościowe. Bo przecież powinnam ciągle gdzieś wychodzić, podróżować po świecie, dbać o idealny wygląd, rozwijać się na kolejnych warsztatach, mieć piękne wnętrza i pokazywać to wszystko w mediach społecznościowych.

A ja po prostu lubię swoje życie. Lubię zwyczajne dni, domowe obowiązki i spokojne wieczory. Dla wielu osób moje życie może wydawać się nudne. Dla mnie nie jest i takie ma pozostać. Bo to mi wystarcza.

Nie zawsze chodzi o pieniądze - wiązanka na cmentarz zrobiona własnoręcznie

Tak jak już wspominałam, w tym roku postanowiłam samodzielnie wykonać wiązanki na groby naszych rodziców. Nigdy wcześniej nie robiłam tego typu ozdób. Nie jestem florystką, nigdy nie byłam nawet na takim kursie.

Zakupiłam dwa bukiety chryzantem, każdy po 6 zł – była promocja w Auchan. Następnie kupiłam florety po 4,90 zł za sztukę, do tego dwie gałązki miedzianych liści, każda po 1,50 zł, bukiecik jasnych kwiatków za 6,50 zł, dwie gotowe wstążki za 10 zł oraz dwie kwadratowe kamienne deski, przecenione z 8 zł na 4 zł za sztukę.

Łącznie wydałam na materiały do jednej wiązanki 24,65 zł.

Świeże dodatki, takie jak świerk i tuja, miałam z własnego ogrodu, a odrobinę tui dostałam od sąsiada. Silikon do połączenia floretów z deskami miałam w domu – pozostał mi po naprawach w łazience.

Obejrzałam kilka filmów znalezionych w Internecie.

Na wykonanie każdej wiązanki poświęciłam około 40 minut, czyli razem niecałe 1,5 godziny. W ten sposób miałam gotowe dwie ozdoby, które w najdłuższym miejscu miały około 65 cm.

Już w zeszłym roku o tym myślałam, ale nie miałam odwagi spróbować i samodzielnie się za to zabrać. W tym roku stwierdziłam: zrobię i zobaczę. Zawsze przecież mogę coś kupić.

Kiedy robiłam te wiązanki, dotarło do mnie, że nie chodzi w tym tylko i wyłącznie o zaoszczędzone całkiem niemałe pieniądze. Chodzi też o to, że zrobiłam je samodzielnie, włożyłam w to swój czas i myślałam o osobach, dla których je przygotowywałam. Jedna wiązanka spoczęła na grobie moich rodziców, druga na grobie teściów.

Znicze zakupiłam dużo wcześniej, na jakiejś szalonej promocji, wydając na jeden 9,50 zł. Przy cmentarzu dokładnie takie same były w cenie 25 zł.

Myślę, że całkiem fajnie wyszły te moje wiązanki. Zaoszczędziłam, jak sądzę, od 150 do nawet 200 zł na dwóch.

Wiem, można by zastosować grubsze igliwie, inne dodatki, ale mnie się podobają. Zrobiłam je sama i wiecie co? Naprawdę dobrze się z tym czuję.

Stać mnie, żeby kupić takie wiązanki, ale nie zawsze o to chodzi. Nawet nie zawsze chodzi o oszczędność.

Wiem, każdy ma inne widzenie świata, a ja to ja i już.

W czasach szybkiego życia i łatwej dostępności niemal wszystkiego nie wszystko trzeba kupować gotowe, nie wszystkiego trzeba się bać i nie trzeba być specjalistą, żeby zrobić coś ładnego. Czasem wystarczy spróbować, zaryzykować i uwierzyć w siebie. A satysfakcja? Nie ma ceny i nie można jej kupić.

Wczoraj jest historią, jutro jest zagadką, dziś jest darem

 

Maksyma historycznie przypisywana Eleanor Roosevelt:

1. Wczoraj jest historią.
2. Jutro jest zagadką.
3. Dziś jest darem.

Jak ja rozumiem te słowa?

Wczoraj jest historią – przeszłość to przeszłość, nie mamy na nią wpływu. Stało się, minęło. Wszystkie nasze błędy, porażki, uniesienia, sukcesy i smutki to chwile, które są już zapisane, ale nie zmienimy w nich niczego. Nie mamy już na to wpływu.

Nie powinniśmy zbytnio rozpamiętywać błędów ani żyć chwilami dawnej chwały. Stoimy wtedy w miejscu, bo karmimy się czasem przeszłym. Z przeszłości czerpmy naukę, wnioski i siłę, bo życie toczy się dalej. Nie „mieszkajmy” w emocjach przeszłości.

Jutro jest zagadką – nie wiemy, co wydarzy się jutro. Jutro jest pełne oczekiwań i planów, ale nikt nam do końca nie zagwarantuje, że będzie takie, jak sobie zaplanowaliśmy.

Nie ma sensu zamartwiać się na zapas. To marnowanie energii na tworzenie scenariuszy, przez które zabieramy sobie dzisiaj. Przyszłość budować powinniśmy przez działanie, a nie przez lęk.

Dziś jest darem – każdego dnia, gdy się budzimy, wchodzimy na niezapisaną „kartę”. Mamy siłę sprawczą, by podejmować decyzje tu i teraz, w danej chwili. Doceniajmy nasze „dzisiaj”, angażujmy się w to, co robimy, i realizujmy nasze cele. Nie uciekajmy w przeszłość, nie wybiegajmy ciągle w jutro.

Ja staram się mówić sobie znane zdanie: „Dziś to jutro, tyle że dziś”.

Dla mnie oznacza to, że jeśli potrafię przeżyć dzisiejszy dzień, krok po kroku radząc sobie z bieżącymi wyzwaniami, to poradzę sobie również jutro. Jakoś mniej martwię się wtedy o przyszłość.

A kiedy przychodzą złe myśli, kiedy przerażają mnie już dziś sprawy, które mogą wydarzyć się jutro, myślę sobie: „E tam, zostawmy to, zajmę się tym jutro”.

Zapisuję wtedy tę sprawę na kartce, z dopiskiem, kiedy konkretnie mam się nią zająć, np. we wtorek o 12.25. Daję w ten sposób sygnał swojej podświadomości, że sprawa jest w toku, ale na razie nie musimy się nią zajmować.

I wiecie co? To naprawdę pomaga. Nie muszę rozwiązywać wszystkich problemów od razu, nie muszę znać odpowiedzi na wszystkie pytania już dziś.

Dziś jest dziś. Jutro przyjdzie jutro. A ja zajmę się nim wtedy, kiedy nadejdzie.

Piękny XIX wiek?

 

Czy próbowaliście sobie wyobrazić dzień średnio zamożnej gospodyni domowej w XIX wieku? Mnie to ciekawiło i zaczęłam przeszukiwać publikacje z tamtego okresu oraz współczesne opracowania. Ciekawiło mnie życie takiej np. żony urzędnika, żony męża zajmującego się handlem, prawnika. 

„Młoda dziewczyna wychodząca za mąż, staje się w najobszerniejszem słowa tego znaczeniu buchalterem, pełnomocnikiem i zarządcą majątku męża i rodziny swojej.”
Julia Selingerowa, „Obowiązki kobiety każdego stanu w zakresie gospodarstwa domowego”, Lwów 1882.

             Pani domu żyjąca np. w roku 1885 miała sporo zajęć. Wstawała przed całą rodziną, doglądała pracy służącej, wydawała produkty ze spiżarni kucharce, ustalała menu na cały dzień. Potem zjadała śniadanie wraz z mężem i wyprawiała go do pracy. W ciągu dnia musiała iść z kucharką/służącą na targ po świeże produkty spożywcze. Po powrocie nadzorowała porządki, pranie, sama robiła lżejsze prace, typu wycieranie kurzu z cennych bibelotów, doglądała przygotowań do obiadu. W międzyczasie zajmowała się często nauką młodszych dzieci – czytaniem, podstawami liczenia, francuskim, grą na fortepianie.

W ciągu dnia mąż wychodził z biura i przychodził na obiad, po obiedzie wracał do biura, a pani domu miała czas na wizyty towarzyskie, herbatkę, robótki ręczne i plotki, które były nieodłącznym elementem życia towarzyskiego. Jeśli nie miała zaplanowanych takich spotkań, wychodziła np. na spacer lub do magazynu mód.

Ówczesna pani domu prowadziła skrupulatnie domowe księgi rachunkowe. Zapisywała tam wszystkie wydatki związane z prowadzeniem domu, a mąż decydował, ile jest w stanie przeznaczyć na ten cel.

Wieczorem, gdy mąż wracał do domu, zjadali wszyscy wspólnie kolację i spędzali czas w rodzinnym gronie – na czytaniu, rozmowach, robótkach ręcznych i zabawie. Przed udaniem się na spoczynek pani domu sprawdzała, czy drzwi są zamknięte, gasiła świece/lampy naftowe i omawiała z mężem plany na następny dzień.

 Zupełnie inaczej miał się dzień żony np. rzemieślnika. Nie miała służby wspierającej ją w pracach domowych, często musiała pomagać mężowi przy pracy. Nie miała czasu na czytanie książek dzieciom czy naukę gry na fortepianie. Najczęściej dzieci towarzyszyły jej w codziennych pracach domowych, a gdy już podrosły, same pomagały przy tych pracach. Ale to inny temat, na inny post.

 Jak widać, dzień ówczesnych kobiet klasy średniej to nie były tylko pogaduszki, czytanie romansów i wzdychanie przy haftach. Może tak było w wyższej klasie. Dla takich kobiet powstawały książki Lucyny Ćwierczakiewiczowej, Pauliny Krakowowej, Karoliny Nakwaskiej, Mieczysława Rościszewskiego, Julii Selingerowej, Marii Ochorowicz-Monatowej, Pawła Eustachego Leśniewskiego, Walerii Marrené-Morzkowskiej. Wydawany był też „Bluszcz”, „Tygodnik Mód i Powieści” oraz „Kłosy”.

Dzięki dostępowi do archiwalnych wydań tych autorów mogę zagłębiać się w zwyczaje ówczesnej epoki. Nie wiem, czy Was to interesuje, ale przyznam, że mnie bardzo. W tym roku odrobinę pozwiedzałam, poczułam ducha tych czasów, sporo czytam powieści historycznych oraz te wydania z XIX wieku dzięki zasobom Internetu.

Podoba Wam się taki dzień, który jest podobny do każdego kolejnego dnia?

Sama zachwycam się XIX wiekiem – pięknymi sukniami, porcelaną, wnętrzami, starymi domami, salonami i całym tym klimatem.

Ale im więcej czytam o codziennym życiu ludzi w tamtych czasach, tym bardziej myślę: piękne do oglądania, ale żyć w tamtych czasach bym nie chciała.

I chyba właśnie dlatego tak bardzo ciekawi mnie, jak naprawdę wyglądała codzienność – nie tylko ta z salonów i pięknych sukien, ale również ta zwyczajna, codzienna, z pracą, obowiązkami i całym tym życiem, którego nie pokazują seriale.

Rzecz o oszczędzaniu. Jak dawniej dbano o domowy budżet..

 

"...Co do oszczędności, która jest koniecznym warunkiem dobrobytu rodziny i wzrostu jej bogactwa, nie wchodząc w szczegóły prawdziwej drobiazgowej oszczędności, powiem tylko ogólnie słów kilka, iż oszczędność, to drugie z kolei po porządku prawo zasadnicze domowego układu i nie ma tak bogatych ludzi na świecie, dla których oszczędność nie byłaby potrzebą i wysoką cnotą— bo gdzie nie ma oszczędności, tam jest marnowanie pracy ludzkiej— powtóre, każde położenie towarzyskie ma odpowiednie temu potrzeby i obowiązki, dom więc powinien być tak prowadzony, aby w nim żaden drobiazg najmniejszy nie przepadał nie zużytkowany i na tem zasadza się prawdziwa oszczędność gospodarcza..."

Lucyna Ćwierczakiewiczowa, Podarunek ślubny. Kurs gospodarstwa miejskiego i wiejskiego dla kobiet, Warszawa 1885

Jesień przyszła, rady na to nie ma...

 

Jesień zadomowiła się już na dobre. Jeszcze mamy przyjemnie ciepłe dni, ale już coraz bliżej chłody, niestety.

U mnie, jak co roku, spiżarnia się wypełnia. Teraz pojawiają się w niej już ostatnie przetwory. Dziś suszę lubczyk z ogrodu, a wczoraj zrobiłam sok z winogron. Nie robimy już wina, nie robimy już żadnych alkoholowych napojów. Ja od roku nie wypiłam grama alkoholu. Jedyny, jaki trafił do mojego organizmu, to spirytus salicylowy na skaleczenie, bo akurat miałam go pod ręką. Mogę w pełni oświadczyć, że jestem abstynentką.

Piękne są te chwile, gdy moja spiżarnia się wypełnia, gdy w zamrażarce zaczyna brakować miejsca, bo jest pełna zapasów. Robienie przetworów, mrożenie warzyw i owoców daje mi możliwość życia w rytmie pór roku. Uwielbiam ten czas. Lubię obserwować przyrodę, lubię czuć jej zapach.

Pewnie jesteście ciekawi, co znalazło miejsce w mojej spiżarni, więc już Wam opowiadam.

Mam dżem z wiśni, oczywiście z moich własnych, ogrodowych. Do słoików trafiły też truskawki z poziomkami – poziomki z naszego ogrodu (obsadziłam poziomkami puste miejsca przy winorośli i jestem w szoku, że nadal mamy świeże poziomki w październiku), a truskawki z bazarku. Oczywiście nie mogło zabraknąć ogórków kiszonych (ogórki z bazarku, moje własne wystarczały na bieżące potrzeby).

Jest też mus z jabłek – jabłka nasze, własne, ogrodowe. Zrobiłam aż 62 słoiki! Niezmienna klasyka jesiennych przetworów, czyli powidła śliwkowe, również zostały usmażone. Jest też sok z czerwonej porzeczki, oczywiście z naszego ogrodu. Dżem z czarnej porzeczki, niestety w tym roku nie z naszych ogrodowych, ptaki zjadły, a część z powodu upału opadła.

Pierwszy raz zrobiłam buraki obiadowe bez octu, tylko z sokiem z cytryny. Na próbę zrobiłam 10 słoików – zobaczę, jak będą się trzymały.

Mam zamrożoną włoszczyznę, koperek, śliwki i truskawki. Niestety, borówek nie udało mi się już zamrozić.

Teraz pozostało jeszcze zakisić kapustę, kupić ziemniaki na zimę i już można wrócić do robótek na drutach, czytania i malowania.

Uwielbiam ten czas, gdy półki spiżarni się wypełniają. Lubię to poczucie, że wszystko, co potrzebne na zimę, jest już przygotowane. Mieszkam na wsi, nie mam sklepu za rogiem, a zimy bywają różne. Nauczyłam się, że zapasy to obowiązek, a nie wybór.

Mnie robienie przetworów i zapasów na zimę dopełnia. Czuję wtedy spełnienie, czuję, że wpisuje mnie to w rytm roku. Lubię też fakt, że wiem, co zawierają moje przetwory, mam wpływ na ich skład i smak.

Wiele osób odchodzi od tego zwyczaju. Uważają, że się nie opłaca, że szkoda czasu.

A dla mnie to zupełnie inny wymiar pracy. To bardziej medytacja, wsłuchanie się w siebie… To czas dla mnie, chwila wyciszenia. Czasami, skubiąc np. koperek, nawet o niczym nie myślę. Kiedyś nie lubiłam robić przetworów. Szczególnie w dzieciństwie, kiedy robiło się ich masę, bo w sklepach nie było. Dopiero z czasem „dorosłam” do tego, żeby zobaczyć w tym coś zupełnie innego.

A Wy? Lubicie, nie lubicie? Robicie czy nie robicie przetworów na zimę?

Tęskniliście? Ja bardzo! Wracam do pisania, ale trochę inaczej...

 

Miałam „odrobinę” czasu, by przemyśleć wiele spraw.

Przez wiele lat „Godne życie” było miejscem, w którym pisałam przede wszystkim o tym, jak żyć dobrze, mając niewiele pieniędzy. Dużo przez te 13 lat się u mnie zmieniło, a przez ostatnie miesiące moje życie zmieniło się jeszcze bardziej. Dając sobie czas i przestrzeń, doszłam do wniosku, że brakuje mi pisania dla Was i dla siebie również. Lubię dzielić się z Wami moimi przemyśleniami, widzeniem świata, pomysłami i jednak chciałabym to robić dalej.

Nie zmieniło się moje podejście do pieniędzy i nadal nie lubię ich marnować. Cieszę się, kiedy uda mi się coś naprawić zamiast wyrzucić, uszyć zamiast kupić albo wykorzystać to, co już mam. Wiem już, że nie sama oszczędność jest dla mnie najważniejsza.

Zwyczajnie lubię szyć, przerabiać, odnawiać, kombinować. Robić przetwory, piec i gotować oraz zajmować się domem i ogrodem. A czasami po prostu wziąć do ręki starą rzecz, np. na bazarze, i zastanawiać się, jak kiedyś jej używano, kto ją trzymał w dłoniach, jak bardzo mu to pomagało w codzienności lub jak bardzo nie lubił tej rzeczy.

Wiecie, że interesuje mnie zwyczajne życie ludzi, którzy byli przed nami. Czytam dużo publikacji dzięki portalowi Polona. I nie chodzi tu o wielką historię, życie królów, bitwy, ale o zwykłe codzienne życie, zwyczaje, przetwory, kuchnię, porządki i ogród. Jak robiono pranie, przechowywano żywność bez lodówek, gotowano na co dzień, jaka była moda, jak urządzano domy i mieszkania. Jak spędzano czas wolny, wakacje, wieczory.

To, co odkrywam, często mnie zaskakuje, a czasem nawet zawstydza, bo myślę, że to współczesny wynalazek, a okazuje się, że już 200 lat temu tego używano.

Oczywiście, że nie zamierzam żyć jak w XIX wieku. Kocham współczesne wynalazki ułatwiające prace domowe, ale wiele pomysłów naszych prapra­babek jest wartych uwagi.

Czasem zwyczajnie sprawdzam, co z dawnego życia nadal ma sens, co możemy sobie przypomnieć, a co najlepiej zostawić w przeszłości. A przy okazji pokazywać to, co sama robię, lub dzielić się z Wami moimi odkryciami.

Dlatego „Godne życie” trochę się zmienia. Nie będzie już tylko o oszczędzaniu, chyba że tak przy okazji danego tematu. Będzie o zwyczajnym życiu, robieniu rzeczy wła
snymi rękami, domu, kuchni, przetworach, historii codzienności i o tym, co mnie akurat zaciekawi.

I chyba właśnie tak chcę teraz prowadzić ten blog.

Choć blog milczy, Wasza obecność dodaje mi skrzydeł....

 

Choć od 4 miesięcy nie piszę nic na blogu, widzę że nadal tu zaglądacie. Dziękuję Wam za to, bo dzięki temu wiem, że wszystkie te lata były po coś. Chcę bardzo podziękować osobą które postanowiły docenić moją pracę stawiając mi Wirtualną Kawę, jest to bardzo, bardzo miły gest z Waszej strony. Bardzo, bardzo Wam za to dziękuję. Czasem jedno dobre słowo lub mały gest potrafią przywrócić wiarę, że to, co robimy dla innych, naprawdę ma sens. Dziękuję, że jesteście. Jeśli chcecie zadać mi pytanie, porozmawiać albo po prostu napisać kilka słów, serdecznie zapraszam na profil na Facebooku. Będzie mi bardzo miło się z Wami spotkać i porozmawiać.

Zostajemy w kontakcie – zapraszam Cię na Facebooka

 

Jakiś czas temu zdecydowałam się wyłączyć możliwość dodawania komentarzy na blogu. Nie była to decyzja podyktowana chęcią odcięcia się od Was, ale raczej praktycznym podejściem. Zakończyłam regularne prowadzenie bloga, a tym samym nie jestem w stanie na bieżąco zaglądać do komentarzy i na nie odpowiadać.

Jeśli chcecie się ze mną skontaktować, serdecznie zapraszam na Facebooka — tam otrzymuję powiadomienia i, jeśli tylko mam możliwość, chętnie odpowiadam. Możecie tam komentować, zadawać pytania, dzielić się swoimi doświadczeniami, a także dodawać zdjęcia lub pisać wiadomości prywatne.

Na ten moment nie planuję ponownego włączania komentarzy na blogu. Dziękuję za Waszą obecność i zrozumienie

Ruszam dalej, tylko już inną ścieżką....

 

Dziękuję, że przez tyle lat szliście kawałek tej drogi razem ze mną

Pierwszy post na tym blogu napisałam 28 stycznia 2013 roku. Minęło więc ponad 13 lat mojego pisania.

Przez ten czas wiele się tu działo. Były miłe słowa, słowa otuchy i wsparcia, podziękowania za moje pisanie i za to, że dzieliłam się swoim światem oraz tym, czego nauczyło mnie życie.

Niestety były też trudne chwile. Straszono mnie, obrażano, oskarżano o czyny, których nie popełniłam. W prywatnych wiadomościach wyzywano mnie przy użyciu wulgaryzmów. Nie brakowało też osób, które bez wahania próbowały zmieszać mnie – mówiąc kolokwialnie – z błotem.

Kiedy zaczynałam pisać tego bloga, miałam niespełna 41 lat. Dziś za zakrętem czeka na mnie 54. W tym roku będziemy z mężem obchodzić 35. rocznicę ślubu.

Dlaczego o tym piszę? Dlatego, że przez tyle lat każdy z nas w jakiś sposób się zmienia. Jak to się mówi – jesteśmy sumą doświadczeń. Podobno nawet charakter pisma zmienia się co siedem lat, a co dopiero człowiek po trzynastu.

Pisząc dla Was, cały czas starałam się dokształcać w różnych dziedzinach. Brałam udział w warsztatach, kursach i wykładach: z dietetyki i ekonomii, umiejętności pisarskich, gotowania, szycia, ogrodnictwa czy kosmetyki.

Każdy post, który pojawiał się na blogu, starałam się opierać na prawdzie, a nie na bezmyślnie powielanych tekstach z Internetu. Oczywiście korzystałam z dostępnych źródeł – bo skąd w dzisiejszych czasach brać całą tę wiedzę czy statystyki GUS. Nie sposób być współcześnie człowiekiem renesansu.

Mam jednak poczucie, że napisałam dla Was już wszystko, co miałam do napisania. Nie wzbogacę tego bloga o nic naprawdę nowego i użytecznego – może pojawiłby się jeszcze jakiś przepis, mój uszytek czy jadłospis podobny do tego sprzed dwóch lat. Myślałam by jeszcze pozostać przy pisaniu co miesiąc „kartki z kalendarza”, ale ostatecznie postanowiłam zostawić wszystko tak, jak jest.

Mój światopogląd bardzo się zmienił. Zmieniła się też moja potrzeba – a właściwie jej brak – dzielenia się publicznie przemyśleniami czy informacjami o moim życiu i rodzinie.

Dziś pragnę przede wszystkim spokoju. Mojego trochę dziwacznego życia jako gospodyni domowej, matki i żony - naprawdę nie pasujące do współczesności która kreuje kobietę sukcesu wspinającą się po szczeblach kariery. Chcę zrobić więcej dla siebie. Mój świat wygląda dziś zupełnie inaczej niż 13 lat temu – dzieci są już bardzo dorosłe, nie szukam adrenaliny. Spełnienie znajduję przy szyciu czy malowaniu.

Na nowo zakochuję się w moim ogrodzie. Uspokajają mnie domowe porządki. Kocham gotowanie i pieczenie.

W gruncie rzeczy nie bardzo pasuję do obecnej epoki pośpiechu, skupienia na wyglądzie, nieustannego promowaniu siebie w mediach społecznościowych czy podróżowania „bo trzeba bywać”. Wolę moje spokojne życie, bez fajerwerków. Ich w moim życiu było już wystarczająco dużo.

Po tych trzynastu latach jestem zupełnie inną osobą. Czasem sama siebie nie poznaję. A kiedy czytam stare wpisy i przypominam sobie, o czym pisałam i co było dla mnie ważne, zdarza mi się pomyśleć: naprawdę?

Dlatego nadszedł moment, by – jak śpiewa zespół Perfekt – „....trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść. Niepokonanym”.

Dziękuję Wam za to, że przez te lata chcieliście czytać to, o czym pisałam. Dziękuję za ciepłe słowa i za wsparcie.

 

Bądźcie zdrowi i spełnieni.

Chcesz moje buty....?

 

Chodź, pożyczę ci moje buty?!

Nie tylko po to, żebyś przeszedł się moją drogą,

ale żebyś zrozumiał, przez co naprawdę przeszłam.

Żebyś poczuł ciężar dni, kiedy zmęczenie zginało mi plecy,

i chłód nocy, w których cisza była moim jedynym towarzyszem.

Chodź, pożyczę ci moje buty.

Żebyś zmókł w tym samym deszczu, który przesiąkł moją duszę,

i potknął się o kamienie, które próbowałam ominąć.

Żebyś zrozumiał, że nie zawsze wybierałem porażkę –

czasem po prostu nie było innej opcji, jak iść dalej.

Chodź, pożyczę ci moje buty.

Żebyś zobaczył, że za każdą decyzją krył się strach,

za każdym błędem została rana,

a za każdym uśmiechem – historia, którą mało kto zna.

Łatwo jest oceniać z daleka,

kiedy nie bolą cię stopy,

kiedy nie dźwigasz cudzego zmęczenia,

kiedy nie widziałeś, jak marzenia gasną – jedno po drugim.

Chodź, przejdź się moją drogą,

poczuj moje kroki i moje wątpliwości,

a może wtedy zrozumiesz,

że nie jestem tak silna, jak myślisz,

ani tak słaba, jak niektórzy sądzą.

Bo nikt nie ma prawa oceniać historii, której nie przeżył.

Nikt nie może mówić o cudzym ciężarze,

nie czując go na własnej skórze.

Więc chodź, włóż moje buty,

idź moją drogą…

i powiedz mi wtedy,

czy nadal odważysz się mnie osądzać.

~ Autor nieznany

 

Czasem naprawdę nie potrzebujemy rad ani ocen.

Potrzebujemy tylko odrobiny uważności i zrozumienia.

Bo każdy z nas niesie coś, czego nie widać na pierwszy rzut oka.

I może zamiast oceniać – warto po prostu być.

 Długo uczyłam się, że nie muszę nikomu udowadniać swojej siły.

Uwierzcie mi – ta lekcja trwała naprawdę długo.

I wciąż uczę się, że nie muszę tłumaczyć się z własnych wyborów.

 Moja droga nie jest idealna, popełniłam i popełniam wiele błędów – ale jest moja.

I dziś wiem, że to wystarczy - być sobą i dokonywać własnych wyborów!

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Marzec w domu i ogrodzie – Kalendarz współczesnej gospodyni

 

Światła jest coraz więcej, choć poranki wciąż bywają chłodne. Marzec to miesiąc przejścia – jeszcze nie wiosna w pełni, ale już wyraźnie po zimie. Nie jest to czas gwałtownego startu ani nadrabiania zaległości. To moment sprawdzania, co zaczyna się budzić samo – w ogrodzie, w domu, w kuchni i w nas.

 

W OGRODZIE - Marzec w ogrodzie wymaga cierpliwości i uważności.

•  Sprawdzaj, co przetrwało zimę, a co potrzebuje jeszcze czasu lub wsparcia. 
• Jeśli pogoda pozwala, można dokończyć cięcia drzew i krzewów owocowych. 
• Usuń połamane i przemarznięte pędy. 
• Zdejmuj zimowe osłony bylin stopniowo – nocne przymrozki wciąż są możliwe, więc rób to ostrożnie. 
• Porządkuj rabaty z resztek zeszłorocznych roślin: wygrab liście, patyki i suchą trawę. 
• Jeśli warunki pozwalają, można przeprowadzić wertykulację i aerację trawnika. 
• W drugiej połowie miesiąca, przy sprzyjającej pogodzie, można rozpocząć pierwsze siewy do gruntu. 
• Sadź drzewa i krzewy owocowe z gołym korzeniem (jabłonie, grusze, śliwy, czereśnie). 
• Przerabiaj kompost i zasilaj nim grządki. 
• W inspektach wysiewaj warzywa kapustne (kalafior, kalarepa, kapusta).
• Na parapetach zaczynamy wysiewać pomidory i paprykę.

 

W DOMU - w marcu robimy miejsce na światło i powietrze.

• To dobry moment na pierwsze, prawdziwe wietrzenie domu. 
• Można wyprać firanki i zasłony, odświeżyć poduszki, koce, a także żaluzje i rolety. 
• Zimowe rzeczy powoli chowamy – bez pośpiechu, obserwując pogodę. 
• Jeśli warunki pozwalają, warto umyć okna po zimie – do wnętrz wpadnie więcej światła. 
• Dobry czas na rozpoczęcie przesadzania roślin doniczkowych.

 

W KUCHNI - jeszcze ciepłe dania, ale już lżejsze.

• Zupy nadal są na miejscu, ale można je rozjaśniać zieleniną, kaszą czy jajkiem. 
• Pamiętajcie o dalszej hodowli kiełków i ziół na parapecie, to jeszcze nie czas na nowalijki. 
• To również dobry moment na wykorzystanie końcówki zimowego sezonu na cytrusy. W marcu pomarańcze są jeszcze tanie i dobrej jakości, warto więc przerobić je na zapas: na dżemy, konfitury, syropy, likiery czy nalewki. Takie przetwory przydadzą się później – do deserów, herbaty albo jako domowy dodatek „na smaka"

 

DLA SIEBIE / ZDROWIE / UMYSŁ - To miesiąc budzenia się, ale bez przeciążania.

• Więcej światła poprawia nastrój, ale łatwo przecenić swoje siły – nie forsuj się, wracaj do ruchu z rozmysłem, nie na siłę by schudnąć do lata. 
• Zadbaj o sen, nawodnienie i łagodny ruch – spacery, rozciąganie, spokojne tempo. 
• Skóra po zimie nadal potrzebuje troski i nawilżenia. 
• Marzec bywa zmienny – jednego dnia dodaje energii, drugiego ją odbiera. Warto być dla siebie łagodnym. W gorsze dni kubek gorącej czekolady i dobry film lub książka.
• Warto zafundować sobie masaż relaksacyjny - ciało i umysł nam podziękuje. 

 

Lektura na marzec

Klasyka – „Pamiętnik pani Hanki” – Tadeusz Dołęga-Mostowicz, lekka, ironiczna powieść obyczajowa o codzienności, relacjach i drobnych ambicjach.

 Współczesność – „Pięć kilometrów do świtu” – Aldona Bognar, ciepła, jasna opowieść o zmianie, odwadze i powolnym dochodzeniu do siebie.

 Reportaż / esej – „Życie bez śmieci” – Bea Johnson, książka o upraszczaniu życia i świadomych wyborach.

 

„Marzec nie wymaga pośpiechu — wystarczy uważnie sprawdzić, w którą stronę iść.”

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Torba z odzysku: jak stare bojówki dostały drugie życie

 

Kolejny punkt na mojej liście szyciowej odhaczony!

Uszyłam torbę na zajęcia sportowe z bojówek męża. Spodnie były już przetarte tu i ówdzie, więc wykorzystałam wszystko, co jeszcze nadawało się do użycia. Szyłam całkowicie „z głowy”, bez wykroju — projekt powstał na kartce w jakości rysunku 3–4-latka. I mogę już to napisać: to była moja pierwsza prawdziwa torba w życiu. No dobrze… druga — bo wiele lat temu szyłam małą, płaską torebeczkę dla córki. Tak złożonego projektu jeszcze nigdy nie robiłam.

Na podszewkę wykorzystałam zasłonę, która wcześniej była obrusem. Dziś jej część jest kuchennym fartuszkiem, a kolejny fragment stał się podszewką torby i woreczkiem na buty sportowe. Lubię takie historie rzeczy, które dostają kolejne życie.

W szafie czekają już następne projekty: dwie torby lekko napoczęte. Do jednej mam wycięte około 1/3 kwadratów na jeansową torbę patchworkową, do drugiej — wydziergany na drutach korpus. Po tej realizacji czuję, że szybciej zabiorę się za kolejne, bo po prostu nabrałam odwagi.

Nie obyło się oczywiście bez prucia, pomyłek i szukania podpowiedzi w internecie — na przykład jak zrobić dno torby przez zaszywanie rogów. Ale efekt końcowy naprawdę mnie cieszy. Pasek do zapinania to oryginalny pasek ze spodni, kieszeń pochodzi z tylnej części bojówek, dolne fragmenty nogawek posłużyły jako korpus torby, a z górnych wycięłam paski na uchwyty.

Szycie zajęło mi niecałe cztery godziny, rozłożone na dwa dni.

Wiem, że torba ma swoje niedoskonałości. Ale ma też wiele zalet: nie wydałam na nią pieniędzy, po skończeniu czułam ogromną satysfakcję, mam coś absolutnie unikatowego, a dodatkowo torba ma dokładnie tyle kieszeni, ile lubię — a tego zazwyczaj brakuje w gotowych produktach.

Przez wiele lat nie wierzyłam w siebie. Chyba nawet nie lubiłam szyć, bo z góry zakładałam porażkę. W końcu postanowiłam się przełamać, wyjść ze swojej skorupki i po prostu spróbować. I udało się.

Te ostatnie moje uszytki pokazały mi coś bardzo ważnego — że odwaga nie polega na tym, że wszystko wychodzi idealnie. Odwaga to decyzja, żeby zacząć mimo wątpliwości. A kiedy już się zacznie, okazuje się, że krok po kroku można nauczyć się więcej, niż się kiedykolwiek przypuszczało.

Dziś wiem jedno: dla chcącego naprawdę nie ma nic trudnego. Czasem trzeba tylko dać sobie prawo do prób, błędów i nauki. A satysfakcja z własnoręcznie zrobionej rzeczy jest warta każdej minuty wysiłku.

Często słyszę pytanie: „A opłaca Ci się? Nie szkoda Ci czasu?”

Jakie szkoda? Jakie opłaca?

Po pierwsze — szyję z rzeczy, które najpewniej wylądowałyby na śmieciach. Daję im drugie życie. Po drugie — każdy ma swój sposób na spędzanie czasu. Jedni biegają, inni grają w gry komputerowe, ktoś ogląda seriale, a jeszcze ktoś klei domki z zapałek.

Szycie jest po prostu moim sposobem. Daje mi spokój, satysfakcję i poczucie, że tworzę coś własnymi rękami. I to jest wartość, której nie da się przeliczyć na pieniądze ani minuty.

Ja naprawdę czuję satysfakcję z tego, że mogę coś tworzyć. Ta świadomość, że z kawałków materiału, z rzeczy już niepotrzebnych powstaje coś nowego i użytecznego. Coś, co zostaje ze mną na dłużej i ma swoją historię.

Nie wszystko w życiu musi się opłacać — wystarczy, że daje radość i poczucie sensu.

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Ile ubrań naprawdę nosimy....

 

Statystyki mówią, że regularnie nosimy tylko 20–30% ubrań.

Reszta leży w szafie – często przez lata.

I właśnie te nienoszone rzeczy są… najlepszym materiałem do przeróbek.

Brzmi dziwnie…? A jednak warto się nad tym pochylić.

 

Badania i audyty szaf pokazują, że:

– ok. 1/3 ubrań nie jest noszona ani razu w ciągu roku,

– kolejne nosimy sporadycznie,

– a nasze codzienne życie opiera się na niewielkiej, sprawdzonej bazie.

U mnie wcale nie wygląda to lepiej. Pracuję nad stworzeniem szafy kapsułowej, ale – jak każdy – mam swoje „grzeszki”.

Stwierdziłam jednak, że zamiast traktować to jako porażkę, zaczęłam traktować to jak zasób.

Dlaczego? Bo nienoszone ubrania świetnie nadają się do przeróbek:

– nie ryzykujesz – i tak nie nosisz

– znasz już materiał (wiesz, jak się pierze, czy się gniecie, czy „gryzie”),

– nie ma presji, żeby było idealnie, bo szkoda materiału

– możesz dopasować ubranie do siebie, a nie siebie do ubrania.

Co najczęściej przerabiamy z „martwej strefy” szafy?

– zbyt ciasne bluzki - luźniejsze topy,

– długie sukienki - spódnice lub bluzki,

– koszule - domowe bluzki, narzutki, piżamy, poszewki

– spodnie - torby, fartuchy, panele do innych projektów,

– „ładne, ale jakoś do mnie niepasujące” - ubrania do chodzenia po domu (i nagle okazuje się, że są noszone!)

Czasem wystarczy naprawdę niewiele: skrócenie, zmiana rękawów (wypruwamy stare, odrysowujemy formę i wycinamy nowe – nawet z innego ubrania), doszycie innego materiału albo po prostu zmiana przeznaczenia.

 Szafa przestaje być magazynem wyrzutów sumienia, a zaczyna być pracownią.

A satysfakcja i poczucie indywidualności? Dla mnie – bezcenne.

 

Jak przerobić za ciasną bluzkę na luźniejszy top (bez wykroju)

Co potrzebujesz: zbyt ciasną bluzkę (bawełna, wiskoza, dzianina – najlepiej coś, co już znasz), drugie ubranie lub kawałek materiału (na wstawki), nożyczki, szpilki, maszynę lub igłę z nitką, żelazko. 

1. Odetnij dół bluzki. Zostaw górę z dekoltem i ramionami – potraktuj ją jak krótki top lub karczek.
2.  Z innego ubrania wytnij prostokąt materiału. Szerokość: tyle, ile chcesz dodać luzu + zapas na szwy. Długość: tyle, jak długi ma być nowy top.
3.  Jeśli chcesz więcej luzu – zrób lekkie marszczenie. Przestębnuj górną krawędź prostokąta i delikatnie ściągnij nitkę.
4.  Przyszyj wstawkę do odciętej góry, prawa strona do prawej, zaprasuj szew.
5.  Wykończ dół i gotowe.

Masz luźniejszy, dłuższy top – często wygodniejszy niż oryginał. Nadasz mu swój styl i charakter.

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Ogrzewanie z głową. Jak obniżyć rachunki bez życia w swetrze

 

Wbrew obiegowym opiniom rachunki za ogrzewanie nie zależą wyłącznie od tego, jak bardzo skręcimy grzejniki. W praktyce największe znaczenie mają stabilność temperatury, sposób wietrzenia oraz ustawienia ogrzewania, a nie jednorazowe „zaciskanie pasa”.

 Ogrzewanie domu czy mieszkania to nie luksus — to podstawowa potrzeba. Oszczędzanie ma sens tylko wtedy, gdy nie odbywa się kosztem zdrowia i normalnego funkcjonowania.

 Wysokie rachunki bardzo często nie wynikają z „drogiego ogrzewania”, ale z kilku powtarzalnych błędów, które wiele osób popełnia zupełnie nieświadomie.

 

Najczęstsze błędy przy ogrzewaniu

1. Stałe uchylanie okien

To jeden z najdroższych nawyków. Uchylone okno przez godzinę sprawia, że ogrzewanie pracuje bez przerwy, próbując dogrzać uciekające ciepło. Znacznie taniej i skuteczniej jest krótkie, intensywne wietrzenie (5–10 minut) przy zakręconych grzejnikach.

2. Skręcanie grzejników „do zera”, a potem gwałtowne dogrzewanie

Takie huśtawki temperatur powodują, że system grzewczy zużywa więcej energii, niż gdyby pracował stabilnie. Ogrzewanie działa najefektywniej wtedy, gdy temperatura nie spada drastycznie, a zmiany są niewielkie i zaplanowane.

3. Jednakowa temperatura w całym domu

Ustawianie tej samej temperatury w salonie, sypialni, łazience i korytarzu to częsty błąd. Różnicowanie temperatur to jedna z najprostszych i najzdrowszych form oszczędzania, która nie obniża komfortu. Zalecane wartości: salon / pokój dzienny: 20–21°C, sypialnia: 17–19°C, kuchnia: 18–19°C, łazienka: 22–24°C, przedpokój / korytarz: 16–18°C. Każdy dodatkowy stopień to realny wzrost kosztów ogrzewania. Ciepło tam, gdzie go potrzebujemy, i chłodniej tam, gdzie przebywamy krótko — to prosta zasada, która naprawdę działa.

4. Zasłanianie grzejników

Zabudowy, ciężkie zasłony czy meble przysunięte do kaloryfera blokują oddawanie ciepła do pomieszczenia. Efekt? Grzejnik pracuje, a w pokoju nadal jest chłodno.

5. Brak kontroli nad głowicami termostatycznymi

Głowice ustawione „na oko” albo przypadkowo przekręcane potrafią robić ogromną różnicę na rachunku. Warto ustawić je raz, świadomie, i pozwolić im robić swoją pracę, zamiast kręcić nimi kilka razy dziennie.

6. Oszczędzanie kosztem zdrowia

Chroniczne wychłodzenie sprzyja infekcjom i bólom mięśni, zbyt zimna sypialnia oznacza gorszy sen i większe zmęczenie. Niedogrzane pomieszczenia szybciej łapią wilgoć i pleśń, a ich usuwanie bywa kosztowne. To pozorna oszczędność, która rzadko się opłaca i zwykle kończy się dodatkowymi problemami.

Oszczędzanie na ogrzewaniu nie polega na rewolucji ani na marznięciu. Chodzi o kilka rozsądnych zmian, które razem robią realną różnicę — niezależnie od źródła ciepła.

W praktyce można zyskać (mąż wyliczał, ja nie znam się na tym, on jest inżynierem):

ogrzewanie elektryczne:

ok. 15–25% mniej, daje nam około 800–1500 zł w sezonie

ogrzewanie gazowe:

ok. 10–20% mniej, zyskujemy oszczędności rzędu 400–1000 zł w sezonie

pellet / ekogroszek:

ok. 10–25% mniej to zysk około 300–800 zł w sezonie

centralne ogrzewanie w bloku (CO) - tu było nam najtrudniej to wyliczyć:

ok. 5–15% mniej kwota niby niewielka, ale jak to się mawia na ulicy nie leży  200–500 zł w sezonie

To są realne pieniądze, które można zaoszczędzić bez dziadowania i owijania się w koce.

Najważniejsze: oszczędzanie ma sens tylko wtedy, gdy nie odbywa się kosztem zdrowia i codziennego komfortu. Rozsądek zawsze wygrywa ze skrajnościami.

Podane widełki oszczędności dotyczą typowych mieszkań o powierzchni 45–65 m² oraz domów jednorodzinnych o metrażu 90–140 m², przy przeciętnej izolacji budynku. W mniejszych lub większych metrażach proporcje mogą się odpowiednio zmieniać. Chodziło mi o pokazanie, jakiego rzędu oszczędności są realnie możliwe, jeśli podchodzimy do tematu ogrzewania z głową. 

Każdy ma oczywiście prawo do własnego podejścia do tematu, to tylko takie moje rozważania. 

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Zeszyt cytatów - cytaty, które zostają

 

Od jakiegoś czasu zbieram w zeszycie cytaty z książek, które czytam — ale tylko te, które w jakiś sposób mnie poruszą, zachwycą albo zatrzymają na dłużej. Takie, do których chce się wracać i nad którymi warto się pochylić.

Poniżej jeden z nich:

„Tak sobie myślę, panie radco, że człowiek jest jedynym stworzeniem, które nie zgadza się być tym, kim jest naprawdę. Wydaje mu się, że jest panem wszystkiego i może żądać ciągle więcej i więcej. Gówno prawda! Jest tylko kurduplem, ziarnkiem piasku w planie stworzenia. A do tego niewolnikiem tylu panów, ile ma namiętności. I tak od początku do końca świata… Piękna nie trzeba szukać, panie radco. Ono jest w nas.”

Krzysztof Bochus, Wachmistrz

 

Ten cytat zatrzymał mnie na dłużej.

Przypomniał, że nie wszystko trzeba zdobywać, poprawiać ani przyspieszać.

Czasem wystarczy wrócić do siebie, zwolnić i zauważyć to, co już jest — bo właśnie tam zaczyna się prawdziwe piękno.

Ile naprawdę można zaoszczędzić na prądzie?

 

 

Oszczędzanie energii elektrycznej często kojarzy się z wyrzeczeniami: siedzeniem po ciemku, zimną kawą i ciągłym „nie dotykaj, bo prąd”. Tymczasem prawda jest znacznie bardziej przyjazna — realne oszczędności są możliwe bez obniżania komfortu życia, o ile wiemy, gdzie i dlaczego one się pojawiają.

Chcę Wam pokazać, ile faktycznie można zaoszczędzić na prądzie w typowym domu lub mieszkaniu, stosując rozsądne zasady, a nie umartwianie się i życie w ciągłej pokucie.

 

Stand-by, czyli prąd, który znika sam

Telewizor, dekoder, router, sprzęt audio czy ładowarki — większość z nich pobiera prąd cały czas, nawet wtedy, gdy z nich nie korzystamy.

Po podłączeniu ich do listwy z wyłącznikiem i faktycznym odcinaniu zasilania:

10–20 zł oszczędności miesięcznie

120–250 zł rocznie

To nie są wielkie kwoty jednorazowo, ale są to pieniądze, które wcześniej znikały, nie wnosząc absolutnie nic.

 

Oświetlenie — największy, a często ignorowany obszar

Wymiana żarówek na LED oraz kilka prostych nawyków (gaszenie światła, by nie świeciło tylko „pająkom”, korzystanie z jednego punktu zamiast wszystkich naraz) daje zaskakująco dobre efekty.

20–40 zł miesięcznie

(oczywiście wszystko zależy od liczby pomieszczeń i domowników)

250–500 zł rocznie

To jedna z najpewniejszych i najszybciej zwracających się zmian.

 

Pranie, zmywanie i gotowanie — bez poświęceń

Nie chodzi o to, by prać rzadziej czy przestać gotować. 

Wystarczy: pełne wsady pralki i zmywarki, niższe temperatury, programy eco, gotowanie pod przykrywką, niewygrzewanie piekarnika „na zapas”

Ja sama wyłączam piekarnik 5–10 minut przed końcem pieczenia i korzystam z ciepła resztkowego. Staram się też planować pieczenie tak, by na jednym nagrzaniu przygotować kilka potraw — najpierw chleb, potem mięso, a czasem jeszcze ciasto.

Efekt:

15–30 zł miesięcznie

180–360 zł rocznie

 

Lodówka i kuchnia — drobiazgi, które się sumują

Ustawienie właściwej temperatury w lodówce (chłodziarka +4–5°C, zamrażarka –18°C), niewkładanie gorących potraw, gotowanie wody „ile trzeba”, a nie „na zapas”:

5–15 zł miesięcznie

60–180 zł rocznie

To małe rzeczy, ale wykonywane codziennie — i właśnie one dokładają się do końcowej kwoty na rachunku.

 

Jeśli macie taryfę energetyczną G12 lub G12w

Przeniesienie prania, zmywarki czy bojlera na tańsze godziny (większość urządzeń ma opcję opóźnionego startu, więc nastawiasz i zapominasz):

10–25 zł miesięcznie

120–300 zł rocznie

Bez zmiany stylu życia — zmienia się tylko godzina.

 

Podsumowanie: ile to jest naprawdę?

Ostrożnie licząc:

60–80 zł miesięcznie

700–1000 zł rocznie

 

Przy konsekwencji (bez fanatyzmu):

80–120 zł miesięcznie

1000–1400 zł rocznie

I mówimy tu wyłącznie o:

nawykach

tanich, prostych rozwiązaniach

bez fotowoltaiki i bez wymiany wszystkich sprzętów (po za żarówkami). 

Oszczędzanie prądu to nie heroizm.

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Jadłospis obiadowy na 10 dni

 

Dawno nie wstawiałam jadłospisów — mam wrażenie, że w tym roku jeszcze żadnego nie było. Dlatego dziś dzielę się z Wami naszym 10-dniowym jadłospisem obiadowym.

Jadłospis jest ułożony dokładnie pod nasze domowe gusta i diety. Ostatnio zebraliśmy wszystkie dania, które regularnie jadamy — razem z zupami. Wyszło nam 34 pozycje drugich dań oraz 10 zup.

Usystematyzowaliśmy je: na mięsne i bezmięsne, smażone oraz duszone lub gotowane. Dzięki temu teraz bardzo szybko możemy tworzyć kolejne domowe jadłospisy, bez długiego zastanawiania się „co by tu ugotować”.

Na śniadania mamy dość stały zestaw:

owsianka, gofry, jajecznica (z boczkiem, szczypiorkiem lub bez dodatków), jajko na miękko, placuszki z białym serem oraz placuszki owsiane.

Drugie śniadania są już bardziej elastyczne — zależne od tego, co w lodówce ma pierwszeństwo do „wykończenia”. Czasem jest to resztka kolacji, czasem po prostu kanapka.

Lubimy takie planowanie obiadów i pierwszego śniadania. Dzięki temu mamy wszystkie składniki pod ręką, a przygotowanie posiłków odbywa się spokojnie, bez stresu i bieganiny.

 

 Niedziela

Rosół z makaronem

Kurczak – pieczone udka, ziemniaki, biała kapusta gotowana z koperkiem

 

Poniedziałek

Zupa pomidorowa z ryżem

Kluski leniwe z masłem i cynamonem

 

Wtorek

Zupa pomidorowa z ryżem

Kotlety mielone, ziemniaki, surówka z kiszonej kapusty

 

Środa

Zupa jarzynowa z ziemniakami

Jajko sadzone, ziemniaki, marchewka

 

Czwartek

Zupa jarzynowa z ziemniakami

Gulasz drobiowy, kasza gryczana, buraki zasmażane

 

Piątek

Krupnik z ziemniakami

Kluski śląskie z sosem pieczarkowym, gotowana czerwona kapusta

 

Sobota

Krupnik z ziemniakami

Racuchy polane miodem

 

Niedziela

Krem z brokułów z grzankami

Roladki z indyka z pomidorami i fetą, ziemniaki, surówka z białej kapusty z jogurtem

 

Poniedziałek

Barszcz czerwony z ziemniakami

Pulpety w sosie koperkowym, ryż, marchewka glazurowana

 

Wtorek 

Barszcz czerwony z ziemniakami

Pierogi z ryskim nadzieniem

 

A jak to wygląda u Was?

Planujecie posiłki z wyprzedzeniem czy raczej improwizujecie z dnia na dzień?

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.