Drugie życie spódnicy: poszewka na wałek i jasiek za 3,90 zł

 

Zmieniłam ostatnio wystrój naszej sypialni. Za łóżkiem pojawiła się tapeta w ciepłym beżu z białymi kwiatkami taka w babcinym stylu, a w oknach zawisły firanki imitujące cienki len. Zimową porą mamy na parapecie wałek ocieplający — konieczność po fuszerce budowlanej, która wyszła na jaw dopiero dwa lata po odbiorze domu.

Ten wałek był granatowy, idealnie dopasowany do granatowej narzuty. Po zmianach w sypialni zaczął intensywnie przyciągać wzrok, a nie o  to chodziło mi robiąc zmiany. Z jasnymi firankami i beżową tapetą gryzł się na tyle, że nie umiałam przestać na niego patrzeć.

Potrzebowałam beżu — konkretnego, o odpowiedniej „temperaturze”. Pierwsza myśl: sklep z używaną odzieżą. W piątki u nas jest wyprzedaż: 3,90 zł za sztukę z wieszaka. Poszłam i wybrałam spódnicę w rozmiarze 20. To ona stała się poszewką na wałek. A że chciałam wprowadzić beż także w innym miejscu — uszyłam z niej również poszewkę na jasiek.

Do tego wykorzystałam dwie sznurówki, resztki bawełnianej koronki i wszystko zaczęło się fajnie łączyć. Koronka i sznurówki spinają beż i granat narzuty.

Po zakupie - spódnicę wyprałam, rozprułam, wyprasowałam. Dopiero wtedy zabrałam się za wykrój. Wałek musiał być uszyty z czterech elementów — spódnica pozwalała na takie, a nie inne cięcie.

Jestem naprawdę zadowolona z rezultatu końcowego. Nie wydałam fortuny, a spódnica — jak opowiedziała mi sprzedawczyni — wisiała w sklepie trzy miesiące i zapewne trafiłaby na wysypisko. Tymczasem dostała nowe życie. Koszt? 3,90 zł plus suwak, który leżał w szufladzie od około 20 lat. Koronkę dostałam kiedyś od mamy, trochę nici, trochę mojego czasu.

A czas spędzony na takim „dłubaniu” to nie poświęcenie. To relaks. Lubię takie uszytki: niedrogie, pożyteczne i z historią.

W tle widać narzutę która została w sypialni, 

dlatego dodałam w tym kolorze końcówki wałka ocieplającego okno. 

Na przeróbce tej spódnicy nie zamierzam się zatrzymywać. Obok maszyny już leżą męskie koszule — z jednej będzie półhalka, z drugiej bluzka inspirowana stylem edwardiańskim (wykrój kupiłam za 11 zł). A z resztek powstanie poszewka do koszyka z trawy w którym przechowuje koce, ale się zaczepiają i całe są w kawałeczkach trawy. W każdej z nich widzę coś nowego, choć dla kogoś innego to tylko „używane ubrania”.

Jestem bardzo ciekawa, jak to wygląda u Was.  Czy lubicie takie przeróbki?  Robicie je w domu? Co o nich sądzicie — warto dawać ubraniom drugą szansę?

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Gdy przestajemy gonić… O życiu, które znowu jest nasze

 

Moje posty ostatnio mocno się zmieniają.

Kiedyś pisałam głównie o walce z finansami, o balansowaniu między potrzebami a rachunkami. Dziś to już nie walka — to świadome, rozsądne ograniczanie wydatków. Razem z mężem coraz bardziej doceniamy życie w rytmie slow, jak tylko to dla nas możliwe w zgodzie z naturą, w zgodzie ze sobą.

Nigdy nie pociągało nas instagramowe „życie pod publikę”.

Życie w stylu slow daje możliwość zatrzymania się. Złapania oddechu. Poświęcenia czasu sobie i swoim pasjom. I nagle okazuje się, że jeśli odrzucimy pogoń za pieniędzmi, przestaniemy wydawać tylko po to, żeby ktoś się zachwycił albo zazdrościł — tych pieniędzy naprawdę potrzeba mniej.

Zadajcie sobie kilka prostych pytań:

Czy naprawdę potrzebujecie nowego telefonu, samochodu, telewizora?

Czy wakacje muszą odbywać się w drogim kurorcie, żeby były udane?

Czy co sezon trzeba kupować nowe ubrania i buty?

Czy Wasze dzieci muszą codziennie chodzić na dodatkowe zajęcia „z najwyższej półki”?

Wiele rzeczy, choć trudno je nazwać „rzeczami”, jest bezpłatnych:

czas poświęcony dzieciom lub partnerowi, koc i herbata w zimowy wieczór, chwila tylko dla siebie.

Obserwacja zmieniających się pór roku — jak często zatrzymujecie się, żeby popatrzeć na zieleń, brąz liści albo świeży śnieg?

Dobrze zaplanowana jednodniowa wycieczka potrafi dać więcej radości niż tydzień spędzony „byle przetrwać”.

Wspólnie upieczone ciastka są lepsze niż drogie lody w kawiarni – te ciastka mają zupełnie inną wartość.

Czy wszystko, co robicie, jest Wasze?

Czy sprawia Wam przyjemność?

Czy robicie to „bo trzeba”, „bo tak wypada”, „bo inni”?

Można przecież zabrać domowe jedzenie i wybrać się na piknik.

Porozmawiać.

Pograć w karty, w „państwa–miasta”, w stare, proste zabawy, które przypominają nam beztroski czas dzieciństwa/młodości

Teraz za oknem zrobiło się biało.

Warto wyjść wieczorem na krótki spacer i zobaczyć świat w blasku latarni.

Ten moment ciszy — kiedy śnieg tłumi hałasy — oczyszcza myśli bardziej niż niejeden weekend w luksusowym spa.

Pęd nas zabija. Skraca życie, odbiera spokój, napina ciało i głowę.

Przez brak czasu pary tracą ze sobą kontakt, związki się rozpadają. Nie dlatego, że ludzie się nie kochają — tylko dlatego, że przestają rozmawiać. Konflikty narastają, aż w końcu jest bum.

Mieszkam pod miasteczkiem — to nawet trudno nazwać wsią, bardziej przedmieścia. A jednak wieczorami wiele osób wychodzi tu na spacer. Nie tylko z psem. Często po prostu po to, żeby się wyciszyć. Jedni biegają, a inni zwyczajnie w nieśpiesznym tempie spacerują.

Życie nie jest rywalizacją.

Życie jest drogą.

I dopiero gdy przestaniemy gonić, zaczynamy naprawdę żyć.

Wielu ludzi, zmęczonych tym ciągłym „biegiem”, dostrzega w końcu przeciążenie. Rzucają wszystko: często karierę, presję i ciśnienie na utrzymanie wizerunku. Zaczynają żyć w małych domkach, czasem w kamperach — nawet z dziećmi. Nie dlatego, że są „szaleni” czy „uciekają od odpowiedzialności”, ale po to, żeby odzyskać przestrzeń do życia. Żeby przestać martwić się o spłatę kolejnych zobowiązań, o utrzymanie drogich samochodów, o pozory dobrobytu. Zamiast tego wybierają wolność, czas, relacje i codzienną prostotę.

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.

Kartka z kalendarza – GRUDZIEŃ

 

Grudzień to miesiąc, w którym ciepło z kuchni miesza się z chłodem zza okna, a światła zapalają się wcześniej niż byśmy chcieli. To czas, w którym świat pcha nas do biegu, ale my możemy zrobić coś odwrotnego. Zwolnić. Odetchnąć. Wrócić do domowego rytmu sprzed wieków — prostszego, bardziej ludzkiego, sezonowego i osadzonego w codzienności.

 Chciałam, by ten mój „kalendarz domowy”, inspirowany stylem Lucyny Ćwierczakiewiczowej, miał w sobie właśnie tę miękkość zwyczajnych dni — bo to one budują poczucie domowego bezpieczeństwa.

 

Oto kartka na grudzień — dla wszystkich, którzy prowadzą dom, dbają o siebie i próbują ogarnąć życie w spokojny, godny sposób.

 

OGRÓD — grudzień nie jest martwy, tylko śpiący

• Sprawdź, czy rośliny okryte na zimę mają sucho u podstawy (mokre okrycie = gnicie).
• Jeśli spadł śnieg — strząśnij go z traw ozdobnych, krzewów i iglaków, żeby ich nie połamał.
• Podlewaj rośliny zimozielone w cieplejsze dni: różaneczniki, ostrokrzewy, wrzosy, młode sosny i świerki.
• Zrób listę nasion i sadzonek, które chcesz zamówić w styczniu — wiele rzeczy szybko się wyprzedaje.
• Ustal w umyśle plan wiosny. W grudniu ogrody powstają „na papierze”.
• Pamiętaj o karmniku dla ptaków/wiewiórek/jeży 

DOM — tu zaczyna się i magia, i logistyka

• Wietrz krótko, ale codziennie — najlepiej wtedy, gdy ogrzewanie nie pracuje (szkoda energii i pieniędzy).
• Przejrzyj szafki kuchenne, spiżarnię i zamrażarkę: co trzeba zużyć, co dokupić, a co wyrzucić bez żalu.
• Wytrzep koce, narzuty i poduchy — grudzień to idealny moment, zanim wszyscy zaszyją się pod nimi do świąt.
• Zaplanuj większe porządki na pierwszą połowę miesiąca. Nie przed Wigilią — szkoda zdrowia i nerwów.
• Zrób zapas świec i zapałek. Wieczory są do nich stworzone, a „żywy ogień” ma w sobie coś kojącego.
• Odśwież zapachy w domu: pomarańcza + goździki, jabłko + cynamon, gałązki sosny w wazonie albo mieszanka ulubionych olejków.
• Duże pranie i świeża pościel — by wejść w nowy rok lekko, bez zaległości. 
• Mycie okien - jeśli temperatura pozwala; warto, bo zimowe słońce bezlitośnie pokazuje smugi.

 W KUCHNI

• Pieczenie pierników — im wcześniej, tym lepiej zdążą zmięknąć.
• Domowe dekoracje: suszone jabłka, pomarańcze, sznurek, wstążki, gałązki — jak w dawnych domach.
• Sprawdzenie planu świątecznego gotowania — bez perfekcjonizmu, z myślą o wygodzie.

DBANIE O SIEBIE — grudzień lubi ciszę, ciało lubi ciepło, a umysł… ulgę

• Wprowadź jeden zimowy rytuał tylko dla siebie: ciepła kąpiel, herbata w ciszy, dłuższy spacer, pięć minut ze świecą — cokolwiek daje oddech.
•  Jedz ciepło i pij więcej wody (najlepiej ciepłej). Zimne powietrze mocno wysusza organizm.
• Nie odkładaj odpoczynku „na po świętach”. Grudzień jest wystarczająco intensywny sam w sobie. 
•  „Łap” światło -  10 minut przy oknie.
• Wieczorem krótki rytuał oddechu: 4 sekundy wdech – 6 sekund wydech – 10 powtórzeń.
• Otulenie się kocem, książka/gazeta, robótki ręczne (to nie tylko dzierganie to również modelarstwo, robienie kartek, malowanie, majsterkowanie itp.) — wszystko, co uspokaja i łączy z domem.

 MAŁE RADOŚCI GRUDNIA

• Pisanie tradycyjnych kartek (tak, papierowych).
• Oglądanie pierwszych świątecznych filmów.
• Zdjęcia zimowych świateł w mieście lub w ogrodzie.
• Szydełko, druty, haft — jak robiły to kiedyś nasze babki i prababki (wielu mężczyzn sięga po takie rozluźnienie, widziałam nie jedne dzieła w sieci).
• Kawa lub herbata z kimś bliskim — w domu, nie w biegu.

To druga część mojego cyklu inspirowanego „kalendarzem domowym” Lucyny Ćwierczakiewiczowej. Dajcie znać, czy kontynuować ten cykl….

Dzielę się z Wami moim światem – od ogrodu, przez oszczędzanie i gotowanie, po szycie i urządzanie domu. Jeśli chcecie symbolicznie mnie wesprzeć, możecie postawić mi wirtualną kawę.  To dla mnie piękny znak, że to, co robię, ma dla Was wartość.