Muszę się pochwalić, no cóż taka ludzka natura, skora do
chwalenia się J
Przez dwa tygodnie przejechałam na rowerze ponad 70 km. Ja, która od lat
omijała rower z daleka ja, która bała się jazdy asfaltem, szukałam tysiąca
wymówek! Przełamałam się i żałuję, że tak późno.
W tym rok postanowiłam, że
czas ruszyć z miejsca i porzucić swoje obawy, fobie, lęki i więzy. Czas płynie,
tak jak pisałam wcześniej, nie będzie możliwości powtórki, życia nie przewinę i
nie wrócę kilka lat wstecz, a szkoda, wiele decyzji, które podjęłam w tym roku,
chętnie podjęłabym wcześniej, pocieszam się, że już ruszyłam do przodu. Nie
stoję w miejscu, realizuję to, co odłożyłam na kiedyś tam, z różnych powodów,
najczęściej były to głupie wymówki, trochę lęku i typowego „czy to wypada”.
Przed nami dość ekstremalna podróż po Europie bez tłustego konta, eleganckich
hoteli. Za to z pełną obsada samochodu, jedziemy całą naszą piątką tylko pies
zostaje na komornym u teściowej i u przyjaciół. Ruszamy z kuchenką turystyczną,
zapałem, wstępnym planem i chęcią zwiedzenia jak najwięcej. To będzie moja
pierwsza tego typu podróż, może nam się spodoba, kto wie, a jak nie to
dołączymy ją do wianuszka doświadczeń. :)
Najważniejsze to nie stać w miejscu, nawet idąc małymi
kroczkami będziemy dalej niż ci, co stoją i nie robią nic.
Ostatnio przeczytałam tekst młodziutkiej dziewczyny która właśnie zdała maturę. Wszyscy pytali ją o studia, o karierę, drogę zawodową. Na co ona odpowiedziała, nie chce iść na studia, nie potrzebuję, nie marze, chcę spełniać marzenia, realizować i spełniać siebie........... Podziwiam, że ma w sobie tyle odwagi. Ja wybierając swoją drogę zawodową nie miałam odwagi trwać przy swoich pomysłach, starałam się być taka jaką chcieli mnie moi bliscy. Mam dużo więcej lat niż ta dziewczyna i dopiero teraz zaczęłam realizować siebie. Tak gdzieś od roku czuję, że mam władze nad swoim życiem, nie podporządkowuję się normom mi narzuconym, po prostu jestem sobą. Tak strasznie dobrze mi z tym, nie ma sztuczności i więzów, jak coś mi nie odpowiada to staram się dać innym znać, że nie jest to moja bajka. Otaczam się ludźmi którzy lubią tę samą bajkę co ja. A najfajniejsze jest to, że mam obok faceta który lubi dokładnie tą samą bajkę co ja, docenia mnie, wspiera on po prostu jest i akceptuje mnie taką jaką naprawdę jestem, nie musiałam przy nim nigdy udawać i być kimś innym.
